Na długo przed odkryciem cynku, jako metalu, stosowane były już rudy cynkowe do produkcji (z miedzi i cynku) mosiądzu, a także sole cynkowe - do celów medycznych. Przedmioty z mosiądzu znane są z Babilonii i Asyrii z III. tysiąclecia p.Ch. i z Palestyny z lat 1400 do 1000 p.Ch.

Pierwszą domieszkę cynku w miedzi stwierdzono w znalezionym na Rodos klejnocie z czasu ok. 500 p.n.e. Nawet jeżeli od tego czasu cynk stosowany był, przykładowo, do produkcji mosiądzu, to jednak minęło wiele stuleci, zanim został zidentyfikowany jako metal. Pojęcie "cynk" przyjęło się dopiero w XVII w. po ponownym „odkryciu” tego materiału.

Ponieważ cynk występuje w naturze wyłącznie w formie związanej, jego produkcja następowała najpierw z węglanu cynku, soli cynkowej. Cynk nadawał się szczególnie do stopów z innymi metalami i dlatego używany był początkowo jako składnik monet. Rudy cynku były wprawdzie w użyciu już w epoce brązu, jednak dopiero dużo później stwierdzono, że cynk to pierwiastek, tzn. niedający się już dalej rozkładać materiał podstawowy. Cynk, aż do końca XVIII wieku, importowany był najczęściej z Indii i uchodził za bardzo drogi.

Kompletny artykuł o historii cynku (produkcja we wcześniejszych czasach i wykorzystanie, dzisiejsze technologie produkcji, występowanie i rezerwy) można przeczytać w formacie *.PDF.