Stara Kopalnia w Wałbrzychu
Rewitalizacja KWK "Julia" w Centrum Nauki i Sztuki
Centrum Nauki i Sztuki w Wałbrzychu powstała na terenie dawnej Kopalni Węgla Kamiennego "Julia", kompleksu o silnej tożsamości i skali. Rewitalizacją objęto teren ok. 4 hektarów i 16 zabytkowych budynków. W praktyce oznaczało to konieczność pogodzenia nowych funkcji, bezpieczeństwa, dostępności oraz współczesnego języka architektury.
Kilka imion. Jedna historia
Kopalnia Węgla Kamiennego "Julia" była znana wcześniej m.in. jako "Fuchs", "Biały Kamień" i "Thorez". W 1990 przedsiębiorstwo postawiono w stan likwidacji, a już 17 sierpnia 1998 zamknięto etap likwidacji wyrobisk podziemnych.
Za projekt rewitalizacji odpowiadał zespół Nizio Design International. Koncepcja nowego Centrum Nauki i Sztuki powstała w 2009 roku i jest to twarda, wielowarstwowa historia regionu, przemysłu i ludzi, dlatego rewitalizacja nie mogła być tylko kosmetyką.
Perforacja nadaje metalowej płaszczyźnie lekkości i głębi, eliminując efekt głuchej ściany, a matowa, szaroniebieska powierzchnia patynowanego tytan-cynku idealnie koresponduje z nowoczesnym charakterem centrum szkoleniowego.
FAQ – pytania i odpowiedzi
Czy takie kasetony mają sens we wnętrzach komercyjnych?
Tak. Perforacja porządkuje odbicia światła, dodaje głębi, a przy odpowiednim układzie może wspierać komfort akustyczny i maskować elementy techniczne. Dodatkowym plusem jest „technologiczny” wygląd, co akurat w obiekcie przemysłowym jest właściwym rozwiązaniem.
Jaka jest trwałość tych kasetonów i na co trzeba uważać?
Trwałość kasetonów RHEINZINK we wnętrzach jest praktycznie nieograniczona, ponieważ materiał nie jest narażony na działanie czynników atmosferycznych, przy których naturalna patyna stanowi stałą barierę ochronną.
Kluczowym wyzwaniem projektowym jest jednak sztywność modułu. Przy dużych formatach kasetonów należy precyzyjnie dobrać grubość blachy i system podkonstrukcji, aby uniknąć efektu pofalowania, który we wnętrzu, przy ostrym oświetleniu, jest bezlitosny dla estetyki.
Czy ten sam materiał można spiąć z rozwiązaniami zewnętrznymi?
Tak. Jest to mocny argument projektowy, w którym jeden materiał prowadzi narrację jakości - od wnętrza, gdzie klient stoi w kilku krokach od ściany - aż po dach, który widać z daleka.
W architekturze o rodowodzie przemysłowym, jak w przypadku Voestalpine Signaling, budynek nie może być zbiorem przypadkowych dekoracji. Musi być spójnym i precyzyjnym komunikatem.
Kiedy gość wychodzi na zewnątrz i spogląda na dach, widzi ten sam język wizualny, ale w skali makro. Technologia rąbka stojącego RHEINZINK jest naturalnym przedłużeniem opowieści o inżynierskiej precyzji, która definiuje całą tożsamość obiektu.
Bez malowania i zabezpieczania ciętej krawędzi
Możliwości układania
System rąbka stojącego pozwala na dużą swobodę w projektowaniu rytmu elewacji i dachu. Możliwe jest stosowanie paneli o zmiennych szerokościach, co nadaje budynkowi unikalny, nowoczesny charakter.
Montaż
Montaż paneli przebiega sprawnie dzięki zastosowaniu specjalistycznych maszyn bezposrednio na budowie lub gotowych elementów prefabrykowanych.
Mocowanie
Panele mocuje się pośrednio za pomocą ukrytych haftr, co pozwala na swobodną pracę termiczną materiału. Jako stabilne podłoże wykorzystuje się najczęściej pełne deskowanie z desek lub płyt.
Metryka projektu
Koncepcja architektoniczna:
Nizio Design International (główny projektant: Mirosław Nizio, architekt prowadzący: Bartłomiej Terlikowski),
WPA – Wilisowski Pracownia Projektowa (architekt prowadzący: Witold Wilisowski),
PAS Projekt Archi Studio (architekci Stanisław Birula Białynicki, Małgorzata Golenko, Sławomir Golenko)
Wykonawca prac blacharskich z RHEINZINK:
Zakład Ogólnobudowlany Bud Mich Krzysztof Michalak, Wałbrzych, Polska
Zdjęcia:
Nizio Design International,
WPA – Wilisowski Pracownia Projektowa
Lech Kwartowicz
Dane techniczne:
Elewacja:
2700 m², 19t, technologia siatek cięto-ciągnionych,
blacha tytan-cynk RHEINZINK-CLASSIC
Obróbki blacharskie i odwodnienia:
10t, blacha tytan-cynk RHEINZINK-CLASSIC